เพื่อนที่แสนดีคนนึงได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
แต่ว่าความทรงจำดีๆที่เค้าทิ้งไว้ให้มีมากมายเกินจะบรรยายได้จริงๆ
แม้ว่าเราจะได้เจอกันแค่ครั้งเดียวก็ตาม แต่ว่าเราได้คุยกันเกือบทุกวันผ่านเอ็มและไฮไฟว์จนกลายเป็นความเคยชินของพวกเรา
หลายๆครั้งที่เห็นข้อความเหล่านี้ปรากฏบนบทสนทนาของพวกเรา
...วันนี้เหนื่อยมาก ขอพักขาแป๊บนึง แล้วเดี๋ยวจะไปอาบน้ำแล้วนะครับ....
...วันนี้ทานยาแล้วนะ ไม่ลืม ไม่ลืมครับ ขอบคุณมากๆ....
...วันนี้ไปร้านแอ๊ปเปิ้ลมาล่ะ....
(แล้วเราก็แซวกลับไปว่า ตกลงว่าเป็นหุ้นส่วนกะทางร้านเหรอจ๊ะ ไปบ่อยเหลือเกิน)
...เดี๋ยวจะไปเที่ยวแล้วนะครับ จะเก็บรูปมาฝากนะ ....
....On da subway laew krub....
....On da bed krub.....
(แล้วเราก็จะพิมพ์กลับไปว่า ไหนบอกว่าจะไปนอนแล้ว ทำไมยังเล่นอีกเนี่ย ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ใช่เหรอ)
....วันนี้เอาผ้าไปซักมาล่ะ ดองไว้นาน.....
(แล้วเราก็พิมพ์ไปว่า อืม...มิน่าล่ะ กลิ่นโชยถึงเมืองไทยทีเดียว)
....นั่น......
(บิ๊กจะใช้ประจำเวลาโดนยิงมุขสวนกลับ แล้วเค้ายิงกลับไม่ทัน พร้อมส่งคลิปตลกๆมาให้)
...ขอไปโทรศัพท์กลับบ้านก่อนนะครับ.....
(ช่วงหลังพูดบ่อยมากๆ แทบจะวันเว้นวัน แล้วจะกลับมาพร้อมประโยคที่ว่า ....กลับมาแล้วครับ คุยกันแล้วครับ / ไม่มีคนรับสาย สงสัยพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน ไม่ก็ไปหาน้องสาวที่เชียงใหม่ / พ่อแม่ไปตรวจสุขภาพที่เชียงใหม่ไม่ได้คุย)
....ลมในท้องเยอะมากเลย เนี่ยซื้อชาชิงมากิน กินแล้วสบายท้อง....
....เดี๋ยวออกไปทำงานก่อนนะครับ จะแวะไปซื้อกาแฟกินด้วย.....
....เมื่อเช้าไม่ได้ไปเรียนล่ะ อิอิ.....
(เราก็จะพิมพ์กลับไปว่า...ว่าแล้วเชียว ขี้เกียจอ่ะจิ )
....เดี๋ยวเราจะไปนอนแล้วนะ ไปตรวจตรากลอนประตูบ้านก่อนนะ
(ไม่ว่าใครจะกลับบ้านดึกอย่างไร เค้าก็จะรอแม้ว่าจะง่วงมากก็ตาม รอให้ทุกคนอาบน้ำเข้านอนก่อน แล้วบิ๊กก็จะทำหน้าที่ปิดไฟ แล้วก็ตรวจตราบ้านก่อนเสมอ เราก็ยังแซวกลับไปเลยว่า รปภ.ประจำบ้านนี่เอง พ่อบ้านนี่เองเพื่อน)
แล้วก็มีประโยคอื่นๆอีกมากมาย แต่ช่วงหลังจะได้เห็นประโยคข้างล่างบ่อยขึ้น
...วันนี้เหนื่อยมากๆ ไม่ไหวอ่ะ ง่วงมากเลย เดี๋ยวขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ....
....วันนี้เดินไปซับเวย์แล้วเหนื่อยจัง.....
....อากาศไม่ดีเลย หิมะตก เดินทางกลับบ้านลำบาก เหนื่อยอ่ะ.....
หารู้ไม่ว่าคืนวันพฤหัสที่ 5 มี.ค.52 ของนิวยอร์ก ซึ่งตรงกะเวลาช่วงเช้าของวันที่ 6 มี.ค.ในเมืองไทย การสนทนาของเราจะเป็นการสนทนาครั้งสุดท้ายของเรา ได้ทราบจากน้องอุ๋ม(น้องที่ทำงานที่เดียวกับบิ๊ก)มาว่า บิ๊กเค้าจากไปในเย็นวันศุกร์ที่ 6 มี.ค.ของที่นั่น ที่ Subway ที่บิ๊กใช้บริการอยู่ทุกวัน เพื่อออกไปทำงาน
บิ๊กเหนื่อยมามากแล้ว เหนื่อยมานานแล้ว นับจากนี้ไปบิ๊กไม่ต้องเหนื่อยแล้วนะ ขอให้บิ๊กหลับให้สบายนะ สิ่งดีๆที่บิ๊กได้เคยทำมา จะน้อมนำจิตของบิ๊กสู่สรวงสวรรค์ แล้วเราก็จะเจอกันที่นั่นอีกครั้งนะ
ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่ดีที่ให้กันมา ขอบคุณโชคชะตาที่นำให้เราได้มารู้จักกัน
บิ๊กจะอยู่ในความทรงจำของก๊อตลอดไป
....Rest in peace naka Big....
ก๊อ
1 ความคิดเห็น:
บิ๊กเค้าจากไปด้วยอาการช็อคหมดสติที่ subway ในนิวยอร์ค จริงๆแล้วบิ๊กสุขภาพไม่ดีตั้งแต่เด็ก แม้สุขภาพกายไม่ดีเท่าที่ควร แต่เค้ามีสุขภาพจิตที่ดีมาก เป็นคนที่ชอบสร้างเสียงหัวเราะและความสบายใจให้ผู้อื่นเสมอมา ก๊อรู้สึกชื่นชมในความเข้มแข็งของบิ๊กเสมอมากนะคะ
บิ๊กชอบท่องเที่ยวและรักการถ่ายภาพมากๆ เค้าอยากเป็นนักเขียน อยากทำหนังสือภาพถ่ายผลงานตัวเอง มีโอกาสเป็นไม่ได้ ออกทริปทุกที แล้วก็จะเอาภาพมาลงใน hi5 ซึ่งก็เป็นการดีที่เรามีเพื่อนที่น่ารักอย่างนี้ เพราะว่าแม้ว่าเราไม่ได้เดินทางไปท่องเที่ยวเอง แต่ก็เหมือนได้เที่ยวได้เรียนรู้เรื่องราวผ่านเลนส์และผลงานของบิ๊ก ขอบคุณมากๆนะคะบิ๊ก
เมื่อวันเสาร์ที่ 21 มี.ค.52 ก๊อได้มีโอกาสไปพบบิ๊กครั้งที่ 2 ที่วัดเกตุแก้ว อ.พาน จ.เชียงราย แม้ว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นการพบเพื่อลาก็ตาม ก๊อได้ทำกรอบรูปที่รวมภาพที่บิ๊กมีความสุขในการท่องเที่ยวไปให้ครอบครัวของบิ๊ก เพราะว่าก๊ออยากให้ครอบครัวและเพื่อนๆของบิ๊กที่มาแสดงความอาลัยต่อเค้าได้เห็นรอยยิ้มที่บิ๊กยิ้มให้ทุกคนเสมอมา เป็นรอยยิ้มและแววตาที่สุดแสนจะมีความสุขของบิ๊กในช่วงชีวิตผ่านมา
ก๊อดีใจที่ได้รู้จักบิ๊กและได้เป็นเพื่อนกัน แม้ว่าตอนนี้บิ๊กจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่รับรองเลยว่าเรื่องสนุกๆและเรื่องราวต่างๆที่ได้คุยกันมา จะอยู่ในความทรงจำของก๊อเสมอไป ความเป็นเพื่อนของเราจะไม่เลือนหายไปกับกาลเวลาแน่นอน
หลับให้สบายนะ บิ๊ก ดนัยพันธุ์ ธีระพันธุ์พงศ์
ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้พวกเราได้เป็นเพื่อนกัน
ก๊อ ปิติพร ดาวรุ่ง
แสดงความคิดเห็น